چشمانش حاضر باشد بيشتر از مفهوم خالص اثر مىپذيرد . مثال اين مطلب اين است كه گاهى انسان براى تربيت ديگرى ، مفاهيمى چون امانت ، هميارى ، فداكارى در راه هدف و . . . را به كسى مىآموزد و مفاهيم مقابل آن را نيز هم چون خيانت و . . . را براى او شرح مىدهد . ليكن تأثيرى كه شرح صرف مفاهيم در تربيت شخص دارد قابل مقايسه با اين نيست كه براى شخص داستان امانت‌دارى يا كمك كردن يك انسان به يك مظلوم گفته شود . به راستى چرا اين چنين است و درجهء تأثير و تربيت در حالت دوم چندين برابر حالت اول است ؟ زيرا در حالت دوم فرد يك انسان و يك الگو را به صورت يك واقعيت مجسم نزد خود مىبيند و واضح است چقدر تفاوت ميان تأثير نظريه و مفهوم و تأثير الگوى بيرونى وجود دارد . اين امر از ويژگى حسى انسان نشأت مىگيرد . الگو به اين معنى است كه امرى محسوس و ملموس در مقابل شخص وجود داشته باشد كه در چنين حالتى تأثيرپذيرى شخص به مراتب بيشتر از قضيهء صرف مفهومى است كه فارغ از هرگونه تجلى بيرونى است . به همين جهت است كه ائمه ( عليهم السّلام ) تأكيد فرموده‌اند : كه به غير از زبان مردم را دعوت كنيد . بايد مردم از شما ورع و اجتهاد و نماز و عمل خير را بالعيان ببينند و اين دعوت است . « 1 »

--> ( 1 ) - الوسائل ، ج 246 : 15 ، ح : 13 .